Filmler

Sinema nedir unutacağım kadar uzun zamandır, film izlemiyordum. Tercihimi YouTube'da Dastaan-e Om Shanti Om şarkısına rastladıktan sonra merak ettiğim bu Bollywood filminde kullandım. Om (Shahrukh Khan), film yıldızı olma hayalleri kuran fakir bir gençtir. O dönemin en meşhur kadın oyuncusuna, "rüyalar kızı" Shantipriya'ya (Deepika Padukone) hayrandır. Ne var ki Shanti'nin kalbi, ünü her geçen gün yükselen, para hırsıyla dolu yapımcı Mukesh'tedir (Arjun Rampal). Mukesh, Shanti'nin başrol oynayacağı Om Shanti Om filmi için büyük bir set inşa ettirmişken set yanar, Shanti ortadan kaybolur. Bu felaketin ardındaki gerçekler ise otuz yıl sonra ortaya çıkacaktır. *Ayrıca "shanti" Sanskritçede "iç huzuru" anlamına gelir ve "om shanti om", içsel barış için söylenen bir mantradır. Komedi-dram dengeli bir şekilde işlenmişti. Kurgu olarak kusursuz değildi, "Sahne mi atlamış ya, ne oldu burada şimdi" dedirten bazı yerleri vardı. Klişeler vardı, senaryo tahmin edilebilirdi ama izlemesi eğlenceliydi. Elbette ki her Hint filmi gibi enerji yükseltecek bolca müzik ve dans vardı. Genel olarak sevdiğim bir film oldu.

Siz evinizle ilgileniyorsunuz, kocanız da eve para getiriyor. Ama günün birinde durum değişebilir, kocanız sizi bırakıp daha genç bir kadına gidebilir ya da ölebilir.

Şehr-i Bad (Kötü Şehir) adında hayali bir şehirde geçen bu filmde, geceleri sokaklar ıssızdır. Bu sokakların tek daimi sakini, uzun siyah örtüsüyle gezen bir kadındır. Bir vampir... Ama korkmayın. Vampir, bir adalet savaşçısı ve yalnızca kadınlara haksızlık yapan erkeklerin peşinde. Siyah-beyaz atmosferi ve harika müzikleriyle kendini izleten bu Farsça filmin senaryosunun güçlü olduğu söylenemez. Yalnız, sadece müzikleri için bile izlemeye değer. Ha bir de kedi var. 🐈

İlk Azeri-Türk ortak yapımı olan ve Elçin Efendibey'in aynı adlı romanından uyarlanan bu film için ne yazık ki olumlu şeyler söyleyemeyeceğim. Çaldıran Savaşı sırasında bir Han'ın oğlu ile bir keşişin kızı arasında geçen bir aşk hikayesi. Mahmut, savaşçı babasının ve üvey ağabeyinin aksine "barışçı, sevgi dolu, sanatsever" bir karakter; ancak onunla empati kuramıyor ve takdir edemiyorsunuz. Çünkü Mahmut öyle abartılı olarak işlenmiş ki sanki 1500'lerde değil 2018'de yaşayıp Twitter kullanan bir genç. Döneminden kopuk. Ne yazık ki Meryem de Mahmut'tan daha inandırıcı bir karakter değil. Görüldüğü çok az zaman diliminde doğayla iç içe kuzusunu seven bir kadın mı yoksa zihinsel engelli bir çocuk mu olduğu ikileminden kurtulamıyorsunuz. Diğer tüm karakterlerde de abartı hissediliyor. Senaryo çok dağınık, karakterlerin ekranda kalma süresi dengesiz - önceki cümlede de dediğim gibi kadın baş karakter erkeğe göre çok çok az görünüyor - ve ana hikayeye katkısı olmayan gereksiz yan karakterler var, onları izlemek çok yorucu. "Senaryo kötü ama..." diye bir cümleye başlamak isterdim. Tarihi bazı filmlerin senaryosu iyi olmasa bile dönemin atmosferini yaşatabilir ama bu filmde kesinlikle öyle bir şey yok. Kostümler kötü, mekanlar kötü, dekorlar kötü - şehir parklarında gördüğümüz turuncu çiçekler olur ya ondan doğaya yerleştirmişler -, oyunculuklar kötü... Kısacası 2,5 saatinizi ayırıp da bu filmi izlemeniz için hiçbir neden yok.

Görsellik ve oyunculuklar iyi ancak senaryo çok zayıf olduğu için bu güzel özellikler filmi kurtarmaya yetmiyor. Karakter kalabalığı ve olay dağınıklığı var. Film beni sarmadı, tavsiye etmiyorum.

Sizin bugün burada olmanız tesadüf değil. İşaretleri takip ederek geldiniz, belli.

Çocukluğundan beri hep gülümseyen, gülümsüyormuş gibi duran bir yüzün sahibi Aziz bir kütüphanede çalışmaktadır. Oturduğu apartmana bir anne ile küçük kızı taşınır. Bir kaza sonucu küçük kız uyuyakalır. Aziz'in uyandıracak bir masala ihtiyacı vardır artık... Sıcacık, masal tadında bir Çağan Irmak filmi. Saf sevgiyi anımsamak isteyen herkese tavsiye ediyorum.

İllüzyonların gerçek olması imkânsızdır.