İlk Azeri-Türk ortak yapımı olan ve Elçin Efendibey'in aynı adlı romanından uyarlanan bu film için ne yazık ki olumlu şeyler söyleyemeyeceğim. Çaldıran Savaşı sırasında bir Han'ın oğlu ile bir keşişin kızı arasında geçen bir aşk hikayesi. Mahmut, savaşçı babasının ve üvey ağabeyinin aksine "barışçı, sevgi dolu, sanatsever" bir karakter; ancak onunla empati kuramıyor ve takdir edemiyorsunuz. Çünkü Mahmut öyle abartılı olarak işlenmiş ki sanki 1500'lerde değil 2018'de yaşayıp Twitter kullanan bir genç. Döneminden kopuk. Ne yazık ki Meryem de Mahmut'tan daha inandırıcı bir karakter değil. Görüldüğü çok az zaman diliminde doğayla iç içe kuzusunu seven bir kadın mı yoksa zihinsel engelli bir çocuk mu olduğu ikileminden kurtulamıyorsunuz. Diğer tüm karakterlerde de abartı hissediliyor. Senaryo çok dağınık, karakterlerin ekranda kalma süresi dengesiz - önceki cümlede de dediğim gibi kadın baş karakter erkeğe göre çok çok az görünüyor - ve ana hikayeye katkısı olmayan gereksiz yan karakterler var, onları izlemek çok yorucu. "Senaryo kötü ama..." diye bir cümleye başlamak isterdim. Tarihi bazı filmlerin senaryosu iyi olmasa bile dönemin atmosferini yaşatabilir ama bu filmde kesinlikle öyle bir şey yok. Kostümler kötü, mekanlar kötü, dekorlar kötü - şehir parklarında gördüğümüz turuncu çiçekler olur ya ondan doğaya yerleştirmişler -, oyunculuklar kötü... Kısacası 2,5 saatinizi ayırıp da bu filmi izlemeniz için hiçbir neden yok.