Psikolojik gerilim türündeki bu filmi “Yavaş yavaş delirdim, kimse fark etmedi” cümlesiyle özetleyebiliriz. Mima Kirigoe bir pop idolüdür. Oyuncu olmak için şarkıcılık kariyerinden vazgeçme kararı almıştır. Popülerliği yakalamak için sektörün birtakım gereklilikleri vardır. Reytingleri artıracak bir tecavüz sahnesinde oynamak veya dergilere çıplak pozlar vermek gibi... Mima bu yaptıklarından sonra kendini tanıyamamaya başlar. Acaba gerçek Mima kimdir? Pembe elbisesinin içinde mükemmelleştirilmiş o şirin pop şarkıcısı mı? Yoksa oyuncu olmak için “pis işleri” yapan mı? Bir de takıntılı hayranı vardır Mima'nın, Me-mania adında. Me-mania'nın odası pop şarkıcısı Mima'nın posterleriyle kaplıdır. Me-mania, Mima'yı takip eder, “Gerçek Mima”nın ona e-posta yazıp yardım istediğine inanır ve Mima adına bir web sitesi açıp her gün onun ağzından yazılar yazar. Oyunculuk işine başından beri karşı çıkan menejeri Rumi, Mima'ya bu websitesini göstermiştir. Derken “İdol Mima”, adeta hayalet gibi bu üç kişinin hayatına girer. Me-mania'yla konuşup emir verir, Mima'nın karşısına çıkıp hesap sorar ve Rumi'nin... Neyse... İzleyip görün. Filmde kullanılan teknik, özellikle filmin ikinci yarısında Mima'nın gerçeklik algılarını yavaş yavaş yitirişini size de yaşatıyor. Sahneler aniden kesiliyor. İzlediğiniz sahne gerçek mi yoksa rüya mı anlamak zorlaşıyor. Filmdeki bazı sahneler oldukça sanatsal ve akılda kalıcıydı. Kendini Mima sanan Rumi'nin gerçek Mima'yı kovalarken vitrine yansıyan yüzü... Rumi'nin kamyon çarpmak üzereyken, farları sahne ışığı zannedip kollarını kaldırması... Türün sevenlerine şiddetle tavsiye ediyorum bu filmi.