“Yaşamlarımızı değiştirmenin mümkün olduğuna inanmıyorum. Zaten bir yaşam, ötekine benzer.” François Ozon'un yönetmenliğini yaptığı film, Albert Camus'nün ünlü romanı Yabancı'dan uyarlama. Siyah beyaz bir estetikle sunulan film, kitaba sadık kalıyor. Mösyö Meursault, annesinin öldüğüne dair bir telgraf alır. Bu acı habere hiçbir duygusal tepki vermez. Aslında etrafında dönen ya da başına gelen hiçbir olaya duygusal tepki vermez. Köpeği döven komşusuna, sokakta kavga eden insanlara. Meursault için hepsi eşit derecede anlamsız ve saçmadır. Hayatın kendisi saçmalıktan ibarettir. Bu yüzden, annesinin ölümü de onun umurunda olmaz. Cenazeden döndükten bir gün sonra Marie ile tanışır. Denizde yüzer, sinemaya gider, sevişir, sevgili olur. Marie evlenmek istediğinde kabul eder. Ancak önem vererek değil, öylesine. Marie "Su verir misin?" demişçesine cevap verir. Onun için hayatın içindeki hiçbir şeyin önemi yoktur. Arap metresi Cemile'yi döven ve Cemile'nin kardeşi Musa tarafından tehdit edilen arkadaşı Sintes'e de aynı şekilde davranır. Sintes, Meursault'tan mektup yazmasını ve karakolda lehine şahitlik etmesini ister. Meursault bunları yapar ama arkadaşını koruma duygusu ya da olanlara ilişkin üzüntü, korku ya da endişesi yoktur. Bütün bunlarla birlikte Meursault, depresif ya da hislerden büsbütün yoksun değildir. Yaz güneşinden, denizde yüzmekten keyif alır. Annesinin öldüğü bakımevinin bahçesinin güzelliğinin, bankta yürüyen bir böceğin de farkına varır. İnsanlar arasındaki ilişkilere yabancılaşmıştır Meursault, doğanın kendisine değil.